Siostry Halama to przykład oszałamiającej kariery i barwnego życia najpopularniejszych tancerek estradowych okresu międzywojennego, dla których scena była przeznaczeniem.
Zizi (Józefina), Loda (Leokadia), Punia (Alicja) i Ena (Helena) Halama to córki tancerki Marty Cegielskiej i muzyka Stanisława Halamy. Pochodziły z rodziny artystycznej. Ich rodzice występowali w wielkim, rosyjskim imperium cyrkowym, odnosząc wielkie sukcesy i uznanie.
Od najmłodszych lat wiadomo było, że scena była ich przeznaczeniem. Zizi zadebiutowało już jako pięcioletnie dziecko w tańcu szkockim na arenie cyrku w Tomsku. Tańca uczyła się pod kierunkiem rodziców, potem u Bronisławy Niżyńskiej w Moskwie i Marii Taglioni w Charkowie. Również pozostałe siostry szybko odkryły swój talent.
Po powrocie do kraju w 1921 roku, rodzina mieszkała początkowo w Sosnowcu, gdzie urodził się ich ojciec – Stanisław Halama, skąd wyjechał do Rosji, by występować w tamtejszych cyrkach. To właśnie w rodzinnym mieście ojca Marta Cegielska założyła grupę taneczną, w której tańczyła razem z córkami, jeżdżąc po okolicznych miejscowościach występując w kabaretach, kasynach czy cyrkach.
Trzy najstarsze siostry występowały z matką w zespole tanecznym – Siostry Halama, aż do lat 30. XX wieku. To właśnie matka miała ogromny wpływ na wychowanie i ukształtowanie swoich dzieci, które wyrosły na niezwykłe kobiety i tancerki o silnym charakterze. Początkowo Zizi, Loda i Punia, barwne rodzinne trio było sensacją przedwojennej Polski. W późniejszych latach, siostry wraz z matką występowały głównie w warszawskich teatrach rewiowych takich jak Morskie Oko.
Ze względu na charakter wykonywanej przez rodzinę pracy, nigdzie nie zatrzymywali się na dłużej. Mimo to, Loda przez kilka miesięcy chodziła do szkoły w Sosnowcu. Nie trwało to jednak długo, musiała wrócić do rodzinnego interesu, który niestety początkowo nie przynosił rodzinie znaczących dochodów, przez co musieli wykonywać czasami dwa lub więcej występy dziennie.
Do ich najsłynniejszych wspólnych rewii należy m.in. Szopka nad szopkami z 1927 (teatr Perskie Oko), Warszawa – Paryż z 1928 (teatr Karuzela) reż. Pawłowski, Confetti z 1928 (teatr Morskie Oko) czy Wielka rewia karnawałowa z 1928 (teatr Morskie Oko).
Po przeprowadzce do Warszawy, dziewczęta szybko zostały odkryte i zamierzały to wykorzystać w pełni. Zizi dała się poznać jako tancerka klasyczna, Loda jako kobieta o najdłuższych nogach i specjalistka od popisów akrobatycznych oraz Punia, jako subtelna kobieta od tańców stylowych.
Największą karierę zyskała Loda, która nazywana była polską Josephine Baker. Jej światowa kariera rozpoczęła się w Paryżu, gdzie zarekomendował ją Ignacy Jan Paderewski. Występowała także w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Zagrała także u boku Eugeniusza Bodo w pierwszej polsko-amerykańskiej koprodukcji filmowej. Wojna uniemożliwiła jej dalszy rozwój. Prowadziła działalność konspiracyjną. W 1943 wyjechała do Szwajcarii, a potem Wielkiej Brytanii, później mieszkała i pracowała w Los Angeles. Do Polski wróciła na stałe w 1985, choć mieszkała na zmianę w Warszawie i Londynie.
Zizi Halama związała się z grupą baletową Feliksa Parnella, z którym występowała w różnych krajach Europy. W 1950 roku z powodów zdrowotnych wycofała się ze sceny. Przez pewien czas poświęcała się pracy pedagogicznej. Ostatnie lata życia spędziła w Zakopanem. Zmarła 3 października 1975 roku. Oboje z mężem pochowani są na Nowym Cmentarzu w Zakopanem.
Punia poświęciła się karierze aktorskiej oraz rodzinie. Ostatnie lata swojego życia spędziła w Londynie.
Chociaż siostry miały niewiele czasu wolnego na spotkania towarzyskie, zawsze otaczało je grono oddanych wielbicieli. Zizi wyszła za mąż za Stefana Sędzimira, Loda miała pięciu mężów, a Punia poślubiła pułkownika Jerzego Bardzińskiego, a po jego śmierci jej drugim mężem został Czesław Konarski. To właśnie małżeństwa dziewcząt wpłynęły na rozpad rodzinnego zespołu i rozwój solowych karier.
Marta Cegielska, matka sióstr Halama dożyła prawie stu lat, przeżywając Zizi i Enę. Pod koniec życia zajmowała się nią Loda, która chciała odwdzięczyć się matce za wszystko, co dla niej uczyniła. Zizi zmarła w 1975 roku w wieku 70 lat, Loda w 1996 roku mając 85 lat, Punia w 1998 roku mając 79 lat, a najmłodsza z sióstr Ena zmarła mając zaledwie 38 lat w 1957 roku.
Bibliografia: Wikipedia, wp.pl, filmpolski.pl
